Het eiland Mull – The Letters of Ivor Punch van Colin MacIntyre

Meestal weet ik na het lezen van een boek precies wat ik ervan vond. Bepaalde zinnen en beelden kunnen nog dagen in mijn hoofd zitten. Met The Letters of Ivor Punch door schrijver Colin MacIntyre, die zelf uit Mull komt en ook deel uitmaakt als muzikant en liedjesschrijver van de Mull Historical Society, twijfelde ik over mijn ‘eindoordeel’. Het was zo’n samenraapsel van verschillende stijlen, tijden en personages. Soms genoot ik met volle teugen, bij andere stukken had ik soms het idee dat ik mijn tijd verdeed aan veel vaagheid en willekeur. Daarom is het moeilijk om in een paar zinnen samen te vatten waar het boek over gaat, en dat kan ook iets positiefs zijn; geen hapklaar genre.

Ivor Punch is een oude man die vroeger politieman was op een klein eiland in het westen van Schotland. Hij is een zwijgzaam type, maar als hij wel spreekt zijn zijn zinnen doorspekt met heel veel fucks, een  gewoonte die mij enorm irriteerde omdat hij daardoor als imbeciel overkomt en de dingen die hij zegt juist reduceert in plaats van kracht bij zet. Ik begreep de zin er niet van. Maar wat Ivor wel erg goed doet, is brieven schrijven, heel veel brieven (die ook doorregen zijn met fucks). De brieven zijn onthullend, ontroerend en waarachtig. Ze stellen oprecht grote zaken aan de kaak en vormen het geraamte van het boek. Al die brieven zijn verbonden met eilandverhalen, met mensen die er wonen en woonden, waaronder meerdere generaties van de onconventionele familie Punch. Feiten en fictie lopen vrijelijk door elkaar.

Lees verder

Isola Tiberina; een schip vol verhalen

Soms liggen eilanden op een plek waar je ze niet verwacht.

In het hectische centrum van Rome deelt de Tiber zich in tweeën om ruimte te maken voor een eiland: Isola Tiberina. Net als  in de rest van de Eeuwige Stad liggen ook hier de legendarische anekdotes voor het oprapen. Aan spektakel en legendarische gruwelijkheden geen gebrek, de werkelijke geschiedenis steekt er vaak bleekjes bij af.

Als een schip ligt Isola Tiberina aangemeerd in een bocht van de rivier, de  betonnen steven vastgeklonken aan een van de pijlers van de Ponte Garibaldi.

Mythische verhalen vertellen over koning Tarquinus Superbus als hoofdpersoon in de ontstaansgeschiedenis van het eiland. Boeren gooiden hier hun graanvoorraad in de Tiber, woedend over het onrechtvaardige beleid van hun heerser. Het graan werd niet meegevoerd door de stroming van de rivier, maar  bleef liggen en vormde zo het Isola Tiberina. Voor wie houdt van de bloeddorstige variant: het zou geen graan zijn geweest, dat in de rivier werd gegooid, maar het lichaam van Tarquinius. Slijk en planten kleefden aan het lijk, dat zo aangroeide tot een eiland.

De waarheid is minder luguber. Net als de rest van Rome bestaat het eiland uit vulkanisch gesteente.

Lees verder

Erik Orsenna – Twee zomers

 

 

Erik Orsenna – Twee zomers

Originele titel en uitgave: Deux étés – Paris : Librairie Arthème Fayard, 1997

 

De beginzin van ‘Twee Zomers’ telt maar liefst 175 woorden. Nadat ik die gelezen had, legde ik het boek weg, onderop mijn nog-te-lezen-stapel. Om het vervolgens – na een week of twee – alsnog een herkansing te geven. Ik las de 148 pagina’s tellende roman in één ruk uit. En blijf me sindsdien maar afvragen waarom dit boek nooit verfilmd is.

Plaats van handeling, een plaatje: Île de B., een Bretons eiland,  ”dat  de wolken afschrikt; ze blijven op een afstandje, alsof ze vastzitten aan het vasteland. Een onweerstaanbaar zachte lucht, vast de streling van een aftakking van de Golfstroom. Een flora uit andere luchtstreken, aloë’s, mimosa’s, palmbomen, een stukje Sardinië midden in het Kanaal.”  Het beeldende en kleurrijke  taalgebruik van Orsenna laat het blauw van de zee, het groen van de bomen en de bonte bloemenpracht aan je oog voorbij trekken.

Lees verder